In gesprek met Simone Raemakers

“Heerlijk met de handen in de grond wroeten”

Simone Raemakers versterkt sinds 6 juni 2019 het bestuur van de stichting Natuur- en MilieuEducatie. Zij doet dat in de rol van adviseur.

Toen Simone gevraagd werd om zitting te nemen in het bestuur, wist ze niet dat er zoveel bij het Natuur- en Milieucentrum De IJzeren Man gebeurde. “Veel meer dan ik van tevoren dacht. Er is zoveel kennis en kunde aanwezig bij de vrijwilligers,” steekt Simone van wal. “Het zou geweldig zijn als nog meer mensen het centrum weten te vinden. En dat we een nieuwe generatie weten te bereiken.” Ik heb een zus in Amerika wonen. Daar kan ieder kind ranger van een nationaal park worden. De kinderen zijn trots op hun ranger diploma. Ze voelen zich verantwoordelijk voor de natuur en wijzen hun ouders erop dat plastic bijvoorbeeld niet in de natuur hoort. Mijn kinderen zijn op vakantie ranger van verschillende parken geworden en dat vonden ze heel leuk. Je loopt veel bewuster door het park, kijkt met andere ogen. Waarom zouden de kinderen hier geen ranger van de Kempen~Broek kunnen worden? En een badge kunnen behalen voor de verschillende gebeiden daar binnen. Op deze manier zouden we kinderen en daarmee de ouders aan ons kunnen binden.”

 

Simone (37 jaar) is een geboren en getogen Weertse. Ze is getrouwd met Emiel en samen hebben ze drie kinderen: Rob (8), Elin (6) en Mirte (4). Ook heeft ze een bruine labrador, een kater en twee konijnen. In Breda volgde ze bij Avans Hogeschool de opleiding Accountancy. Haar eerste baan was in Eindhoven, vervolgens ging ze in Budel werken en sinds vier jaar werkt ze op de afdeling Financiën van de gemeente Weert, met als specialisatie grondexploitaties. Simone noemt zichzelf een a-typische accountant. “Bij mij gaat het niet puur om de cijfers. Ik haal informatie uit het financiële systeem om een verhaal te onderbouwen en verder te denken dan de gangbare oplossing. Ik ben helemaal niet gestructureerd, eerder creatief en kijk op een andere manier naar een probleem.”

 

Haar creativiteit kan Simone ruimschoots kwijt in de bostuin op Altweerterheide. Een stuk bos tussen de akkers.“Het was van mijn opa. Ik speelde er mijn hele leven en vier jaar geleden hebben wij het overgenomen. Bijna ieder weekend zijn we daar met het hele gezin bezig. Ik ben een echt natuurmens en vind het heerlijk om met mijn handen in de grond te wroeten.” In de bostuin moest veel gebeuren. “Na vijftig jaar dennenbomen, was de grond zo arm aan voedingsstoffen, dat we tweehonderd dode dennenbomen met stronk en al eruit hebben moeten halen.” Simone maakte tekeningen van de tuin en las veel over beplanting. “Het is een heel ander bos geworden met onder andere hoogstambomen, bessenstruiken, grote kassen, een grote moestuin en een grote zwemvijver. Een ander deel van het bos gaat een permacultuur voedselbos worden. ” Het moto van Simone en haar man is gewoon doen. “We passen het principe van try and error toe. Als we bezig zijn en iets lukt niet, dan proberen we het op een andere manier voor elkaar te krijgen. Werken in de natuur is voor ons ontspanning.” Als kind leerde Simone van haar opa dat je niet bang hoefde te zijn voor bijen. “Mijn opa was imker en hij leerde haar al jong dat ze belangrijk zijn voor de natuur. Nu vertel ik mijn kinderen dat bijvoorbeeld een regenworm niet eng is, maar goed werk doet in de grond.” Simone en haar man betrekken hun kinderen zoveel mogelijk bij hun werkzaamheden in de natuur. “Ik vind het belangrijk dat ze al jong leren hoe mooi de natuur is en dat je daar respectvol mee omgaat.”

 

Via een kennis van voorzitter Marleen Gresnigt hoorde Simone dat de stichting Natuur-en MilieuEducatie nog versterking van het bestuur zocht. “Alles wat met natuur te maken heeft, vind ik hier. Ik heb een adviserende rol en vind het leuk om over de toekomst na te denken. Het zou mooi zijn als steeds meer Weertenaren denken: “Daarvoor moet ik bij het Natuur- en Milieucentrum De IJzeren Man zijn.”